0
Zwangerschap

De geboorte van Julian

juli 28, 2020

29 Juli 2019. De dag voelt tegelijkertijd als gisteren en als een eeuwigheid geleden. Bijna precies een jaar geleden beviel ik van mijn eerste zoon, Julian. Ik kijk zo positief op de bevalling terug, dat ik het met alle liefde nog eens zou doen.

De aanloop

Op 28 Juli 2019, een zondag, werd ik wakker van de eerste weeën. Ze waren nog zwak, maar absoluut voelbaar. De dag erna zou ik 41 weken zwanger zijn, dus ik stond te popelen om te bevallen.

De weeën waren redelijk regelmatig, maar zaten niet heel kort op elkaar. Gedurende de dag besloot ik contact op te nemen met de verloskundige, die een uur later mijn ontsluiting kwam controleren. En die was 2cm. Bijna niets. De baarmoedermond was wel verweekt, dus het was allemaal niet voor niets, maar echt vaart maken deed het niet. De rest van de dag bleef de ontsluiting 2cm.

Diezelfde avond kwam de verloskundige nog eens langs. De ontsluiting was niet toegenomen en mijn vliezen niet gebroken. Ze gaf me een spierontspanner. Als ik nog niet aan het bevallen was, zouden de weeën daarmee weggaan en ook even wegblijven. Die nacht sliep ik een uur of 5, alleen maar om de volgende ochtend wakker te worden van de weeën.

Ik zal eerlijk zijn – maandag zag ik het niet meer zitten. Ik had al een hele dag weeën gehad die me nauwelijks iets hadden opgeleverd, nu moest ik nog zo’n dag door? Huilend belde ik de verloskundige, die binnen een uur voor de deur stond. Ze mat mijn ontsluiting: 3cm. Ik was dolblij – na een dag 2cm maakte ik eindelijk vooruitgang! Om 15:00 zou de verloskundige terugkomen – of eerder als de weeën korter op elkaar zouden komen en heftiger zouden zijn.

De bevalling

Tussen 12:00 en 15:00 lag ik in bad, weeën op te vangen, watermeloen te eten, en met mijn man en moeder te praten. Die hele tijd bleven de weeën regelmatig, maar te doen. Om de verloskundige te ontvangen maakte ik mezelf presentabel, en een kleine vijf minuten voordat ze kwam, braken mijn vliezen.

Gebroken vliezen betekent babytijd! Ik was enthousiast – totdat de eerste wee na het breken van de vliezen kwam.
Niemand had me gewaarschuwd voor die weeën. Misschien maar goed ook. Na 24 uur van vrij milde weeën kwamen er ineens.. eh.. niet milde weeën. Ik zei tegen de verloskundige dat ik een ruggenprik wilde, die zij met het ziekenhuis aan de telefoon regelde. Met 5cm ontsluiting ging ik – in de hitte van de zomer – de auto in.

Als je een ruggenprik wil, moet de hartslag van de baby in de gaten gehouden worden. Terwijl ik de ene na de andere wee opving, werden er banden om mijn buik bevestigd en zaken voorbereid. Een laatste check van de ontsluiting voor de ruggenprik en … “9cm ontsluiting – die ruggenprik gaan we niet meer halen. Je mag zometeen al gaan persen.” Binnen een uur was ik van 5cm naar 9cm ontsluiting gegaan – dat verklaarde een hoop.

Iets meer dan een kwartiertje later lag er een kerngezond baby’tje op mijn borst. Huilend, poepend (dat had zijn vader immers bij diens geboorte ook gedaan), perfect. De placenta werd verwijderd, ik werd gehecht, de puntjes op de I.

Naar huis

Ik beviel om 18:00, en terugkijkend weet ik dat ik in het ziekenhuis had moeten blijven. In plaats daarvan gingen we die avond meteen naar huis. Na meer dan 24 uur weeën was ik volkomen gesloopt, en het bloedverlies maakte dat ik niet meer dan drie stappen kon lopen. Gelukkig kwam de kraamhulp die avond al om ons tips te geven voor de eerste nacht.

De rest is geschiedenis.

You Might Also Like...

No Comments

    Leave a Reply